چشم منش چون بدید گفت که نور منی
جان منش چون بدید گفت که جان منی
صبر از آن صبر کرد شکر بشکر تو دید
فقر از آن فخر شد کز تو شود او غنی
گاه منم بر درت حلقه در می زنم
گاه تویی بر درم حلقه دل می زنی
باد صبا سوی عشق این دو رسالت ببر
تا شوم از سعی تو پاک ز تردامنی
هست مرا همچو نی وام کمر بستنی
هست تو را همچو نی وام شکر دادنی
ای دل ما در گریز از من و ما محو شو
زانک بریدی ز ما گر نبری ازمنی
دانه شیرین به سنگ گفت چو من بشکنم
مغز نمایم ولیک وای اگر بشکنی



