
طبیب اصفهانی – غزل شماره 94
چون ناله ز جور تو ستمگر نکند کس؟
هرچند کند ناله و باور نکند کس
آن جامه که از خون جگر تر نکند کس
در کوی تو شرط است که در بر نکند کس
خم در قدحم ریز که در میکده ی عشق
آن به که می از شیشه به ساغر نکند کس
گر سوخت دلت عشق به آتشکده بشتاب
کاین سوختگی چاره به کوثر نکند کس
بنمای به من رخ که دم بازپسین است
حیف است که نظاره ی دیگر نکند کس
آسوده چنانند شهیدان تو در خاک
ترسم که شود محشر و سر بر نکند کس
در انجمن ما که سرایش همه خون است
ظلم است که از باده لبی تر نکند کس
ماییم و طبیب و در میخانه که آنجا
اندیشهای از گردش اختر نکند کس



