
طبیب اصفهانی – غزل شماره 82
مرا کام دل گر ز یاری برآید
خوشم، گر پس روزگاری برآید
ز هم گر برآید دو عالم چه پروا
مبادا که یاری ز یاری برآید
به ما چند کاوش، حذر کن ز آهی
که از سینه ی دلفگاری برآید
فکندیم کشتی به بحری و مشکل
کزو پاره ای از کناری برآید
ز صحرای عشقت گل است آنچه روید
محال است ازین دشت خاری برآید
طبیب و غم عشق او جای رحم است
چه از صرصری با غباری برآید



