
طبیب اصفهانی – غزل شماره 6
از هجر بت یگانه ی ما
خون می چکد از ترانه ی ما
برخاست ز آسیای افلاک
افغان ز شکست دانه ی ما
افتاده زمین خراب و بیخود
از ناله ی عاشقانه ی ما
در بحر وجود همچو گوهر
با خود بود آب و دانه ی ما
وارسته ز خود شدیم و گردید
اوج فلک آشیانه ی ما
صد طعنه زند به لاله و گل
خار و خس آشیانه ی ما
از دولت عشق پادشاهیم
غم لشکر و دل خزانه ی ما
خارای غم و حریر محنت
فرش است در آستانه ی ما
بر خویش طبیب پیچد افلاک
از خنده ی بیخودانه ی ما



