
طبیب اصفهانی – غزل شماره 51
آنان که به رخسار تو چون من نگرانند
دانند که زیبایی و ای کاش ندانند
ما کام دل خود ز اسیری بستانیم
از ما اگر این کنج قفس را نستانند
برخیز که خود را برسانیم به منزل
تا مردم این قافله در خواب گرانند
ساقی قدحی قسمت ما تشنه لبان کن
زان می که حریفان همه بر خاک فشانند
غیرت جگرم سوخت شنیدم چو ز اغیار
این راز، که نامحرم آن پردگیانند
زنهار طبیب از سفر عشق میاسا
کآواره درین مرحله بس راهروانند



