صائب تبریزی- غزل شماره 576
به محفل تو که خامش بوَد سپند آنجا
کراست زهره که سازد صدا بلند آنجا؟
ز مکر سبحه شماران خدا نگه دارد!
که صد سرست به یک حلقۀ کمند آنجا
بهشت را چه کنی، مگذر از مقام رضا
که زهرچشم گواراست همچو قند آنجا
در آن حریم خموشم که نغمۀ منصور
شنیده اند مکرّر ز هر سپند آنجا
کشیده دار عنان، چون سخن به عشق رسد
که پی ز تیزیِ ره می شود سمند آنجا
ز دار و گیر فلک فارغند آگاهان
شکار غافلی افتد مگر به بند آنجا
تو مستِ خواب و قدحهای فیض در دل شب
تمام چشم که دستی شود بلند آنجا
ز زلف او خبرِ دل که آورد صائب؟
چنین که پای نسیم صباست بند آنجا