صائب تبریزی- غزل شماره 492
حسن اگر جلوه دهد بر سرِ بازار ترا
مصر زندان شود از جوشِ خریدار ترا
بوی گل می برد از کار، تماشایی را
حاجتی نیست به خار سر دیوار ترا
چشمه در فصل بهاران ننشیند از جوش
بوسه می ریزد ازان لعل گهربار ترا
سرو بالای تو از عشق علم شد در کفر
قمری از طوق، کمر بست به زنّار ترا
این چه ظلم است که من خون خورم و تیغ کند
به زبان پاک، خط از صفحۀ رخسار ترا
در دلِ گلشنِ فردوس، خزان را ره نیست
چون به خاطر گذرد صائب افگار ترا؟