می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از مینا

صائب تبریزی- غزل شماره 459

می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از مینا

سفال تشنه لب فیض دگر می گیرد از مینا

نگردد عشق خون آشام غافل از دل پر خون

که در هر ساغری ساقی خبر می گیرد از مینا

مرا بر اختر اقبال ساغر رشک می آید

که در هر گردشی جان دگر می گیرد از مینا

نمی ماند ز گردش آسیا تا آب می آید

ز دور افتد چو ساغر، بال و پر می گیرد از مینا

دل روشن سر بی مغز ما را گرم می سازد

که می چون آتشین شد پنبه در می گیرد از مینا

مزن انگشت بیتابی مرا ای همنشین بر لب

که زور بادۀ من مُهر بر می گیرد از مینا

بیفشان هر چه می گیری اگر آسودگی خواهی

که ساغر بادۀ بی دردسر می گیرد از مینا

ز شوق بوسه هر ساعت دهان را غنچه می سازد

به لب ساقی همانا پنبه بر می گیرد از مینا

تهیدستی به فکر مبدأ اندازد خسیسان را

که چون ساغر شود خالی خبر می گیرد از مینا

ز تمکین مهر بر لب زن که خاک از فیض خاموشی

نصیب از باده نوشان بیشتر می گیرد از مینا

یکی صد می شود در پردۀ شرم و حیا خوبی

شراب لاله گون رنگ دگر می گیرد از مینا

ز سیما می توان دریافت در دل هر چه می باشد

عیار باده را صاحب نظر می گیرد از مینا

دل از اشک ندامت کن تهی در موسم پیری

که ساقی باقی شب را سحر می گیرد از مینا

که ساقی می شود صائب درین محفل نمی دانم

که جوش می ز شادی پنبه برمی گیرد از مینا