صائب تبریزی- غزل شماره 3294
می در آن لعل گهربار تماشا دارد
آب در گوهر شهوار تماشا دارد
گر چه در آینه جوهر ننماید خود را
خط بر آن صفحۀ رخسار تماشا دارد
هر دم از شرمِ رخش رویِ دگر می سازد
گل بر آن گوشۀ دستار تماشا دارد
ماه هرچند خوش آینده نباشد در روز
حسن مهتابی دلدار تماشا دارد
خوش بود صحبت آیینه و سیماب به هم
عرق شرم و رخ یار تماشا دارد
زخم و داغ است که مستانه به هم می جوشند
لاله زار دل افگار تماشا دارد
جوش می را به پریخانۀ خم باید دید
سیل در سینۀ کهسار تماشا دارد
آب شد تیشۀ فرهاد ز تردستی ما
کار با غیرت همکار تماشا دارد
در ته زلف کند جلوۀ دیگر رخسار
دل شب عالم انوار تماشا دارد
هر کجا لاله رخان سیل ذقن جلوه دهند
اضطراب دل بیمار تماشا دارد
سخن از رخنۀ دل روی نماید صائب
از قلم دعوی گفتار تماشا دارد