دل آسوده طمع هر که ز دنیا دارد

صائب تبریزی- غزل شماره 3293

دل آسوده طمع هر که ز دنیا دارد

زیر بال و پر خود بیضۀ عنقا دارد

غافل از حق نشود روح به ویرانۀ جسم

سیل هر جا که بود روی به دریا دارد

خویش را تا نگدازد ننشیند از پا

هرکه چون شمع سر عالم بالا دارد

دم جان بخش اثر در دل آهن نکند

چشم سوزن چه تمتع ز مسیحا دارد؟

از علم لشکریان را نتوان غافل کرد

دو جهان چشم بر آن قامت رعنا دارد

کار چون در گره افتد به دعا دست برآر

شانه در عقده گشایی ید طولی دارد

نیست خالی سر مویی به تن از جان لطیف

هر که را جا نبود، در همه جا جا دارد

دل محال است که ساکن شود از لرزیدن

شانه تا راه در آن زلف چلیپا دارد

گر چه یعقوب مرا پای طلب کوتاه است

بوی پیراهن یوسف ید طولی دارد

تو ز طفلی است که در خانه نداری آرام

ور نه هنگامۀ عالم چه تماشا دارد؟

لازم برق بود ریزش باران صائب

گریه بسیار ز پی خندۀ بیجا دارد