صائب تبریزی- غزل شماره 3292
چهره ات رنگ ز گلدستۀ مینا دارد
غنچه ات درس تبسّم ز مسیحا دارد
عرصۀ خانۀ خشت و گل خم دلگیرست
دختر رز هوس چادر مینا دارد
دلم از گریۀ مستانه مدد می طلبد
این گل ابر نظر بر لب دریا دارد
بوی پیراهن اگر تند رود معذورست
دشمنی در پی چون چشم زلیخا دارد
صائب این ذوق که از نشأۀ می یافته است
جان اگر در گرو باده کند جا دارد