صائب تبریزی- غزل شماره 3125
اثر آه و فغان را در دل خرم نمی باشد
نپیچد ناله در هر دل که کوه غم نمی باشد
فریب عشرت دنیا مخور کز بهر جمعیت
کمند وحدتی چون حلقۀ ماتم نمی باشد
به کوه بیستون درد چون فرهاد تن در ده
که در میزان عدل عشق سنگ کم نمی باشد
مکن مرهم به زخم سینۀ صد چاک من ضایع
که چون چاک قفس زخم مرا مرهم نمی باشد
منم گر بیوفا، پس نیست در عالم وفاداری
تویی گر آشنا، بیگانه در عالم نمی باشد
مخور چون صبح کوته بین فریب عشرت دنیا
که عمر خندۀ شادی بجز یک دم نمی باشد
قدم بیرون منه از حلقۀ صاحبدلان صائب
سلیمان را حصاری بهتر از خاتم نمی باشد