صائب تبریزی- غزل شماره 302
ای ترا در سینۀ هر ذرّه پنهان رازها
در میان مهر خاموشی گره آوازها
در تلاش جستجویت سر به هم آورده اند
مقطع انجامها و مطلع آغازها
در زمین بوس جلالت، طایران قدس را
آه خون آلود گردد رشتۀ پروازها
یک دل بیدار در نُه پردۀ افلاک نیست
پردۀ خواب است گویا پردۀ این سازها
در دل کان گوهر و در چشم دریا نم نماند
خامۀ صائب همان در پرده دارد رازها