من و حسنی که نیل چشم زخم از آسمان دارد

صائب تبریزی- غزل شماره 2925

من و حسنی که نیل چشم زخم از آسمان دارد

کند در لامکان جولان و در هر دل مکان دارد

چسان مجنون نظر بردارد از چشم غزالانش؟

که گرگش حسن یوسف کاروان در کاروان دارد

درین محفل ز بخت سبز، گل روشندلی چیند

که چون شمع از گداز جسم خود آب روان دارد

نباشد گر وطن، غربت گوارا می شود بر دل

قفس را تنگ بر من خارخار آشیان دارد

نپردازد به لیلی حیرت مجنون درین وادی

که پروای سر و سامان، که فکر خانمان دارد؟

به لنگر می توان گل چید ازین دریای پرشورش

وگرنه کشتی ما بال و پر از بادبان دارد

ز بیدردی مدان گر عاشق صادق بوَد خندان

که صبح از پرتو خورشید تب در استخوان دارد

ز حرف راست می سوزند دایم راستان صائب

که صبح صادق از خورشید آتش در دهان دارد