سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ما

صائب تبریزی- غزل شماره 291

سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ما

چون خزان در برگریزان است گلریزان ما

ما چو گل سر را به گلچین بی تأمّل می دهیم

دست خالی برنگردد دشمن از میدان ما

ما به همّت سرخ رویی را به دست آورده ایم

خشک از دریا برآید پنجۀ مرجان ما

غنچۀ دلگیر ما را باغها در پرده هست

می کند یوسف تلاش گوشۀ زندان ما

هستی جاوید ما در نیستی پوشیده است

در سواد فقر باشد چشمۀ حیوان ما

ما و صبح از یک گریبان سر برون آورده ایم

تازه رو دارد جهان را چهرۀ خندان ما

گوهر شهوار، گردد مهرۀ گل در صدف

گر بشوید بحر از گرد گنه دامان ما

ما چنین گر واله رخسار او خواهیم شد

بستگی در خواب بیند دیدۀ حیران ما

گر چه طوفان از جگرداری است بر دریا سوار

دست و پا گم می کند در بحر بی پایان ما

در ریاض جان ز آه سرد ما خون می چکد

بی طراوت از سفال جسم شد ریحان ما

جسم خاکی جان ما را پخته نتوانست کرد

خامتر شد زین تنور سرد صائب نان ما