صائب تبریزی- غزل شماره 2554
گر چنین آن چشم جادو رخنه در دل می‌کند
از دلم هر رخنه‌ای را چاه بابل می‌کند
بس که می‌آید به ناز از چشم او بیرون نگاه
چند جا تا خانۀ آیینه منزل می‌کند!
چون تواند دل به پایان برد راه زلف را؟
کاین ره پر پیچ و خم کار سلاسل می‌کند
چون کشم آه از جگر، کز بیم خوی نازکش
شمع دود خود گره چون لاله در دل می‌کند
می‌دهد از حسن عالمگیر مجنون را خبر
این که لیلی هر نفس تغییر محمل می‌کند
دیدن آیینه را بر طاق نسیان می‌نهی
گر بدانی شوق دیدارت چه با دل می‌کند
حفظ آب رویِ خواهش کن که گردون خسیس
نان خود را تر به آب روی سایل می‌کند
سالکان را صحبت تن‌پروران سنگ ره است
سیل را این خا‌کهای مرده کاهل می‌کند
می‌کند عمر مؤبّد هستی ده روزه را
هرکه جان صائب نثار تیغ قاتل می‌کند