دست چون عیسی ز دنیا پاک می باید فشاند

صائب تبریزی- غزل شماره 2458

دست چون عیسی ز دنیا پاک می باید فشاند

گرد ره در دامن افلاک می باید فشاند

اتّصال بحر بر بی دست و پایان مشکل است

در گذار سیل این خاشاک می باید فشاند

عالم انوار را نتوان غبارآلود ساخت

گرد هستی را ز دامن پاک می باید فشاند

دور عیش نقطه از پرگار می گردد تمام

خردۀ جان را بر آن فتراک می باید فشاند

تا به وصل خوشۀ گوهر رسی در نوبهار

قطرۀ چندی به رنگ تاک می باید فشاند

سرو را هر چند سرکش تر کند آب روان

نقد جان در پای آن بیباک می باید فشاند

گفتگوی عشق با تن پروران بی موقع است

این نمک بر سینه های چاک می باید فشاند

گریه کردن پیش بیدردان ندارد حاصلی

تخم قابل در زمین پاک می باید فشاند

می کند ریزش گوارا آبهای تلخ را

جرعۀ اوّل به روی خاک می باید فشاند

هست چون پروانه گر صائب ترا بال و پری

پیش آن رخسار آتشناک می باید فشاند