هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشد

صائب تبریزی- غزل شماره 2438

هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشد

از لب یاقوتیی دندان من خونین نشد

چشم مخموری به خون تلخ من رغبت نکرد

زین شراب لعل هرگز ساغری رنگین نشد

چون نپیچد بستر گل را بهم باد خزان؟

بلبلی را غنچۀ این بوستان بالین نشد

از پشیمانی به تیغ کوه خود را می زند

سینۀ کبکی که رزق چنگل شاهین نشد

نقش در سیماب نتواند گرفتن خویش را

هرگز از آیینۀ دل هیچ کس خودبین نشد

سبزۀ امّید ما چون نوبر شبنم کند؟

نشتر خاری ز پای خشک ما رنگین نشد

غیرت فرهاد برد از بس که تردستی به کار

تیشه را از صورت شیرین دهن شیرین نشد

اختر اقبال عاشق را عروج دیگرست

ورنه دندان سهیل از سیب او خونین نشد

غوطه در سرچشمۀ خورشید عالمتاب زد

شبنم ما خرج دامان گل و نسرین نشد

دل ز دیدن منع نتوانست کردن دیده را

غیرت بلبل حریف شوخی گلچین نشد

کرد صائب بس که سنگ کم به کارم روزگار

هرگز از صبح بهاران خواب من سنگین نشد