صائب تبریزی- غزل شماره 2370
دین و دل در کار آن زلف دوتا خواهیم کرد
عمر اگر باشد به عهد خود وفا خواهیم کرد
قصّۀ شبهای هجران نیست اینجا گفتنی
روز محشر این سر طومار واخواهیم کرد
چشم ما چون شبنم گل لایق دیدار نیست
صلح ازان گلشن به بوی آشنا خواهیم کرد
شبنم گل تکمۀ پیراهن خورشید شد
ما نمی دانیم کی نشو و نما خواهیم کرد
رعشه بر بازوی موج افتاد در دریای عشق
ما به این بی دست و پایی چون شنا خواهیم کرد؟
آنچه از آب و گل مازندران بر ما گذشت
گرد و خاک اصفهان را توتیا خواهیم کرد!
هر نمازی کز صراحی در صفاهان فوت شد
بی هوای ابر در اشرف قضا خواهیم کرد
تا در اقلیم قناعت سایۀ دیوار هست
اجتناب از سایۀ بال هما خواهیم کرد
کیمیای صبر صائب خون آهو مشک ساخت
نفس رهزن را به فرصت رهنما خواهیم کرد