صائب تبریزی- غزل شماره 800
از دست و تیغ عشق فگارند لاله ها
در خاک و خون نشستۀ یارند لاله ها
در دیدۀ بصیرت پروانه طینتان
فانوس شمع چهرۀ یارند لاله ها
باشند همچو شعلۀ جوّاله بیقرار
بر خار و خس اگر چه سوارند لاله ها
تا سر کشیده اند، به پایان رسیده اند
کم عمرتر ز شعلۀ خارند لاله ها
یک نصف خون تازه و یک نصف مشک تر
چون نافۀ غزال تتارند لاله ها
در آتشند و خندۀ مستانه می زنند
با داغ دل، گشاده عذارند لاله ها
در شیشه حسن بادۀ لعلی عیان شود
آیینه دارِ روی بهارند لاله ها
در خون دهند غوطه تمنّای بوسه را
دست نگاربستۀ یارند لاله ها
زان هرگز از خمار نگردند زرد روی
کز خون خویش باده گسارند لاله ها
کردند خون خود به تماشاییان حلال
از سرگذشتگان بهارند لاله ها
با چهرۀ شکفتۀ آن آتشین عذار
دلمرده تر ز شمع مزارند لاله ها
با نور آفتاب چه باشد فروغ شمع؟
با روی یار، در چه شمارند لاله ها
صائب ز خون خود می گلرنگ می خورند
زان ایمن از گزند خمارند لاله ها
