سخت دشوارست پیچیدن عنانِ ناله را

صائب تبریزی- غزل شماره 220

سخت دشوارست پیچیدن عنانِ ناله را

دل چو نی سوراخ گردد دیده بانِ ناله را

در خزان طی کرد بلبل داستان ناله را

نیست چون افسردگی مهری دهان ناله را

گر چه در سیر مقامات است کاهل اسب چوب

نی به منزل می رساند کاروان ناله را

نیست پیرآموز، درس نالۀ زود آشنا

طفلِ مادرزاد می داند زبان ناله را

با نوای دلخراش نی قناعت کن که نیست

تیرِ رویِ ترکشی چون نی، کمان ناله را

از هجوم بلبلان گل روی آسایش ندید

نیست گوش امن هرگز قدردان ناله را

بزم بیدردان شود ساز از نوای دیگران

مطرب از خانه است دایم همزبان ناله را

خون به جای آب از سرچشمه ها گردد روان

گر کنم بر سنگ خارا امتحان ناله را

برنیامد زور سیل از عهدۀ جوش و خروش

چون نگه دارم من عاجز، عنان ناله را؟

با نوای آتشین، خاموش بودن مشکل است

دل چو نی سوراخ گردد دیده بان ناله را

در کهنسالی به لب مهر خموشی چون زنم؟

من که در گهواره زه کردم کمان ناله را

نیست صائب اختیاری نالۀ جانسوز من

می کشد درد گران از کف عنان ناله را