بحث با جاهل نه کار مردم فرزانه است

صائب تبریزی- غزل شماره 1177

 

بحث با جاهل نه کار مردم فرزانه است

هر که با اطفال می گردد طرف دیوانه است

از شجاعت نیست با نامرد گردیدن طرف

روی گردانیدن اینجا حملۀ مردانه است

از نگاه خیره چشمان پردگی گشته است حسن

شمع در فانوس از گستاخی پروانه است

بیغمان از می اگر شادی توقّع می کنند

دردمندان را نظر بر گریۀ مستانه است

دانه ای کز دام گیراتر بود در صید خلق

پیش چشم خرده بینان سبحۀ صد دانه است

حسن عالمسوز بیتاب است در ایجاد عشق

شعلۀ جوّاله هم شمع است و هم پروانه است

ز آسمانها رو به دل کن گر طلبکار حقی

کاین صدفها خالی از آن گوهر یکدانه است

حسن و عشق از یک گریبان سر برون آورده اند

شعلۀ جوّاله هم شمع است و هم پروانه است

نیست بی فکر رهایی مرغ زیرک در قفس

بلبل بیدرد ما در فکر آب و دانه است

ماتم و سور جهان صائب به هم آمیخته است

صاف و دُرد این چمن چون لاله یک پیمانه است