صائب تبریزی- غزل شماره 2187
لب بستۀ ما بیخبر از راز جهان نیست
بسیار بود حرف کسی را که زبان نیست
از شرم درِ بستۀ روزی نگشاید
روزی ز دل خود بود آن را که دهان نیست
جانها همه از شوق عدم جامه درانند
آرام درین قافلۀ ریگ روان نیست
عاشق خبر از کعبه و بتخانه ندارد
این تیر سبکسیر مقیّد به نشان نیست
از بستر نرم است گرانخوابی مخمل
بالین اگر از سنگ بود خواب گران نیست
از سنگ سبکبار شود نخل برومند
بر خاک نشینان سخنِ سخت گران نیست
با اینهمه نعمت که بر این سفره مهیّاست
صائب لب بی شکوه بغیر از لب نان نیست