تن بر دل خوش مشرب ما خانۀ تنگی است

صائب تبریزی- غزل شماره 2168

تن بر دل خوش مشرب ما خانۀ تنگی است

بر گوهر شهوار، صدف کام نهنگی است

در چشم تو گر خوش بود این سقف زراندود

در دیدۀ سودازدگان دامن سنگی است

طوطی که ز شیرین سخنان است، ز وحشت

بر چهرۀ آیینۀ ما پردۀ زنگی است

هر مسلک دیگر که کند عقل دلالت

جز دامن صحرای جنون کوچۀ تنگی است

از سنگدلانی که درین شهر و دیارند

هر کوچه به دیوانۀ ما شهر فرنگی است

هر حلقۀ چشمی که در او مردمیی نیست

در دیدۀ صاحب نظران داغ پلنگی است

با گوشه نشینان به ادب باش که صوفی

چون پا نهد از چلّه برون، تیر خدنگی است

صحرای عدم ساده ازین پست و بلندست

در ملک وجودست اگر صلحی و جنگ است

حیرت زدگان بیخبر از منزل و راهند

در قافلۀ ما نه شتابی نه درنگی است

هر چند که بر چشم تو شوخی است مسلّم

پیش دل رم کردۀ ما آهوی لنگی است

این نغمه ز هر پرده کند جامه مبدّل

در هر گلی این آب سبکروح به رنگی است

صائب گل آن است که هموار نگشتی

در راه سلوک تو اگر خاری و سنگی است