صبح از لب لعل تو پیام نمکینی است

صائب تبریزی- غزل شماره 2169

 

صبح از لب لعل تو پیام نمکینی است

شام از شکن زلف گرهگیر تو چینی است

از زخم تو هر سینه خیابان بهشتی است

از داغ تو هر پارۀ دل زهره جبینی است

آبی که ازو خضر حیات ابدی یافت

از دامن دشت تو سیه خانه نشینی است

هر نقطه ز مجموعۀ رخسار تو چون خال

آشوب دل و دشمن جان، رهزن دینی است

مخمور ترا در دل می، نشأۀ جان بخش

زهری است که پنهان شده در زیر نگینی است

هر عقده که در راه طلب روی نماید

سودازدۀ زلف ترا نافۀ چینی است

صبحی که ازو روی زمین شد شکرستان

نسبت به شکرخندۀ او شوره زمینی است

بینایی چشمی که به عبرت نشود خرج

از مایۀ حسرت، نگه بازپسینی است

معمورۀ دنیا نبود جای اقامت

هر خانه که آید به نظر، خانۀ زینی است

صائب چه کند آهوی وحشت زدۀ ما؟

هر گوشه درین دشت، کمندی و کمینی است