جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده را

صائب تبریزی- غزل شماره 200

جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده را

فرش کردم در ره می دامن سجّاده را

چون سبو تا هست نم از زندگی در پیکرت

دستگیری کن می آشامان عاشق باده را

این سخن را سرو می گوید به آواز بلند

جامه از پیکر بروید مردم آزاده را

روز و شب از صافی خاطر کدورت می کشم

ما چه می کردیم چون آیینه لوح ساده را؟

نقطۀ قاف قناعت دانۀ من گشته است

بال عنقا بادزن زیبد منِ افتاده را

زهد و مستی را به هم پیوند جانی داده ام

بسته ام بر دامن خم دامن سجّاده را

صائب آن ابرو کمان رو بر هدف افکند تیر

دیگر از بهر چه داری سینۀ بگشاده را؟