صائب تبریزی- غزل شماره 191
دردمندی سر به گردون می رساند آه را
می فزاید پیچ و تاب این رشتۀ کوتاه را
قطع صحرای عدم را عمر جاویدان کم است
من به جان بی نفس چون طی کنم این راه را؟
در به روی طالب حق می شود از ذکر باز
نیست جز این حلقه دیگر حلقه آن درگاه را
باعث افزایش روشن ضمیران کاهش است
کز شکست خویش باشد مومیایی ماه را
می شود چشمِ منِ حیران هم از دیدار سیر
از تهی چشمی اگر یوسف برآرد چاه را
پیش ازین صائب دلم در قید حُب جاه بود
ریشه کن کرد از دل من عشق، حُبّ جاه را