صائب تبریزی- غزل شماره 1683
سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پُرست
چه عشرتی است که پروانه کم، چراغ پُرست
ز هرزه خندی گل غنچه بی دماغ شده است
ز دست قهقه مینا دل ایاغ پرست
فتاده است به روی گل و ز شوق هنوز
لب پر آبلۀ شبنم از سراغ پرست
اگر به مرکز خود حق قرار می گیرد
تو فکر دل کن و فارغ نشین که داغ پرست
حیا نمی دهدم فرصت سخن صائب
دلم ز شکوۀ این باغبان و باغ پرست