صائب تبریزی- غزل شماره 1616
بی لب ساغرِ می دیدۀ خونپالا داشت
خم دلی پر گله از سرکشی مینا داشت
این زمان بر سر هر فاخته ای می لرزد
آن که چون سرو دو صد عاشق پا بر جا داشت
لب ساغر به مذاقم نمکین می آید
چشم شور که خم اندر خم این مینا داشت؟
بی جراحت کسی از مرحلۀ عشق نرفت
تیغ الماس به کف سبزۀ این صحرا داشت
زنگ ناسور ز آیینۀ داغم نزدود
پنبه هر چند درین کار ید بیضا داشت
صائب آن عهد کجا رفت که از سوختگان
داغ او گوشۀ چشمی به من شیدا داشت؟