صائب تبریزی- غزل شماره 1452
نغمه را در دل عشّاق اثر بسیارست
یک جهان سوخته را نیم شرر بسیارست
سنگ طفلان ندهد فرصت خاریدن سر
شجری را که درین باغ ثمر بسیارست
کوته افتاده ترا تار نفس ای غوّاص!
ورنه در سینۀ این بحر گهر بسیارست
تازه شد جان گل از شبنم پاکیزه گهر
فیض در صحبت ارباب نظر بسیارست
عمر کوتاه کند خندۀ شادی چون برق
چشم وا کردن و بستن ز شرر بسیارست
هر دری شارع صد قافلۀ تفرقه است
زود بر در زن ازان خانه که در بسیارست
به خوشی می گذرد روز و شب سنگدلان
خندۀ کبک درین کوه و کمر بسیارست
مکن آشفته ز اخبار پریشان دلِ جمع
پنبه در گوش نه آنجا که خبر بسیارست
دل مکن جمع ز همواری ابنای زمان
سگ خاموش درین راهگذر بسیارست
خیزد از کشور ما طوطی شیرین گفتار
گر به خاک سیه هند شکر بسیارست
نتوان شَست به هر صید گشودن صائب
ورنه در ترکش من آه سحر بسیارست