سهراب سپهری – مجموعه شرق اندوه
شماره 7
نه به سنگ
در جوی زمان، در خواب تماشای تو می رویم
سیمای روان، با شبنم افشان تو می شویم
پرهایم؟ پرپر شده ام. چشم نویدم به نگاهی تر شده ام. این سو نه، آن سویم
و در آن سوی نگاه، چیزی را می بینم، چیزی را می جویم
سنگی می شکنم، رازی با نقش تو می گویم
برگ افتاد، نوشم باد: من زنده به اندوهم
ابری رفت، من کوهم: می پایم. من بادم: می پویم
در دشت دگر، گل افسوسی چو بروید، می آیم، می بویم
