سهراب سپهری – مجموعه آوار آفتاب
شماره 22
برتر از پرواز
دریچه ی باز قفس بر تازگی باغ ها سرانگیز است
اما بال از جنبش رسته است
وسوسه ی چمن ها بیهوده است
میان پرنده و پرواز، فراموشی بال و پر است
در چشم پرنده قطره ی بینایی است
ساقه به بالا می رود، میوه فرو می افتد، دگرگونی غمناک است
نور، آلودگی است. نوسان، آلودگی است. رفتن، آلودگی
پرنده در خواب بال و پرش تنها مانده است
چشمانش پرتو میوه ها را می راند
سرودش بر زیر و بم شاخه ها پیشی گرفته است
سرشاری اش قفس را می لرزاند
نسیم، هوا را می شکند، دریچه ی قفس بی تاب است