بس که در منظر تو حیرانم

معنی بیت‌های شعر

بس که در منظر تو حیرانم / صورتت را صفت نمی‌دانم

آن‌قدر در برابر زیبایی تو حیران و مبهوت مانده‌ام که نمی‌توانم چهره و زیبایی‌ات را وصف کنم.

پارسایان ملامتم مکنید / که من از عشق توبه نتوانم

ای پارسایان، مرا سرزنش نکنید؛ زیرا من نمی‌توانم از عشق دست بردارم و توبه کنم.

هر که بینی به جسم و جان زنده‌ست / من به امید وصل جانانم

هر کس را که می‌بینی با جسم و جان خود زنده است، اما زندگی من به امید رسیدن به معشوق است.

به چه کار آید این بقیت جان / که به معشوق برنیفشانم

این باقی‌مانده جان من چه سودی دارد اگر آن را در راه معشوق فدا نکنم؟

گر تو از من عنان بگردانی / من به شمشیر برنگردانم

اگر تو از من روی بگردانی، من هرگز از عشق تو بازنمی‌گردم؛ حتی اگر با شمشیر با من بجنگی.

گر بخوانی مقیم درگاهم / ور برانی مطیع فرمانم

چه مرا به حضور خود بپذیری و درگاهت را جایگاه من قرار دهی، و چه مرا برانی، در هر حال فرمان‌بردار تو هستم.

من نه آنم که سست بازآیم / ور ز سختی به لب رسد جانم

من کسی نیستم که در میانه راه سستی کنم و بازگردم؛ حتی اگر از شدت سختی جانم به لب برسد.

گر اجابت کنی و گر نکنی / چاره من دعاست می‌خوانم

چه دعایم را بپذیری و چه نپذیری، چاره من دعا کردن است و همچنان تو را می‌خوانم.

سهل باشد صعوبت ظلمات / گر به دست آید آب حیوانم

اگر به آب زندگی و جاودانگی دست یابم، تحمل سختی‌های تاریکی و دشواری‌ها آسان خواهد بود.

تا کی آخر جفا بری سعدی / چه کنم پای بند احسانم

ای سعدی، تا کی باید رنج و بی‌مهری معشوق را تحمل کنی؟ چه کنم که به لطف و بخشش او وابسته‌ام.

کار مردان تحمل است و سکون / من کیم خاک پای مردانم

شکیبایی و آرامش کار مردان بزرگ است؛ و من در برابر آنان کسی نیستم، بلکه خاک پای ایشانم.