گر باز نبینیم رخ چون خور او

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 354

گر باز نبینیم رخ چون خور او

جان در سر دل کنیم و دل در سر او

داریم ز مهر روی مه پیکر او

جان بر کف و کف بر دل و دل در بر او

نوشته‌های مرتبط

آن فتنه که لطف و دلبری مایه ی اوست

ادامه نوشته »

ای ابروی شوخ تو نمودار کمان

ادامه نوشته »

ای شعر خوشت نتیجه ی جان سخن

ادامه نوشته »

ترکی که ختایی نسب و رومی روست

ادامه نوشته »

چون رخ بنمودی ای بت یغمایی

ادامه نوشته »

امشب که ز چرخ بوی خون می آید

ادامه نوشته »