حزین لاهیجی- غزل شماره 9
خواهم درین گلستان، دستوری صبا را
تا گِرد سر بگردم، آن یار بی وفا را
تا خرقه می پذیرد، در رهن باده ساقی
ای محتسب صلایی، پیران پارسا را
هر خشتی از خرابات، سرچشمۀ حیات است
در پای خم برافشان، این عمر بی بقا را
خواه از لب مسیحا، خواه از زبان ناقوس
صاحبدلان شناسند، آواز آشنا را
وقت است پا گذاری، بر دیدۀ سفیدم
تا کی به حیله دارم، صبرِ گریزپا را؟
ساغر دگر نگردد، ساقی به سر درآید
در گردش ار ببیند، آن چشمِ سرمه سا را
از آتشین عذاران، گردیده دیده روشن
قد صار یا کراما لیلی بکم نهارا
دارد حزینِ مسکین چشمِ عنایت از تو
از خویش وارهانش یا مطلق الاسارا