حزین لاهیجی- غزل شماره 7
می چون سبو کشید، لبِ می پرستِ ما
در کارگاهِ سعی، نجنبید دستِ ما
ما کرده ایم دانۀ دل در زمینِ عشق
از آسیای چرخ نیاید شکست ما
امروز، زاهد از لب ما بوی می شنید
ای بی خبر ز بزمِ شرابِ الست ما
پا در زمینِ نشئۀ عشرت فشرده ایم
باشد چو تاک، میکده ها زیر دست ما
خمخانه ها تهی شد و ما تشنه لب حزین
می، شد کبابِ حوصلۀ دیر مست ما