حزین لاهیجی- غزل شماره 23
تا فکند از نظرآن سروِ سرافراز مرا
شده هر شاخِ گلی، چنگلِ شهباز مرا
نه سپند است، ندانم دلِ بی طاقتِ کیست؟
سوخت در بزمِ تو، از شعلهٔ آواز مرا
من که از دل شده ام در غمِ صیّاد اسیر
چه ضرور است شکستن، پرِ پروز مرا
خون دل خواستم از عشق تو در پرده خورم
کرد رسوای جهان، دیدهٔ غمّاز مرا
کششی کز نگهِ کافرِ او می بینم
ترسم از کعبه به بتخانه برَد باز مرا
می برد نغمۀ حافظ، دلم از هوش حزین
اینقدر نشئه نبخشد، میِ شیراز مرا