ورود / عضویت



با خزانِ آرزو حشرِ بهارم‌ کرد‌ه اند - ادبستان شعر پارسی % %

با خزانِ آرزو حشرِ بهارم‌ کرد‌ه اند

بیدل دهلوی- غزل شماره 996

با خزانِ آرزو حشرِ بهارم‌ کرد‌ه اند

از شکستِ‌ رنگ چون‌ صبح ‌آشکارم کرده‌اند

تا نگاهی ‌گل‌ کند می‌بایدم از هم‌ گداخت

چون حیا در مزرعِ حسن آبیارم کرده‌اند

بحرِ امکان خون‌ شد از اندیشهٔ ‌جولانِ من

موجِ اشکم بر شکستِ دل سوارم ‌کرده اند

من نمی‌دانم خیالم یا غبار حیرتم؟

چون سراب از دور چیزی اعتبارم کرده‌اند

جلو‌ه‌ها بی‌رنگی و آیینه‌ها بی‌امتیاز

حیرتی دارم چرا آیینه‌دارم کرده‌اند

دستگاهِ زخمِ محرومی ‌ست سر تا پای من

بسکه‌ چون ‌مژگان ‌به ‌چشمِ‌ِ خویش‌ خارم ‌کرده‌اند

بود موقوفِ فنا از اصل کارآ‌گاهی‌ام

سرمه‌ها در چشم دارم‌ تا غبارم کرده‌اند

می‌روم از خود نمی‌دانم‌ کجا خواهم رسید

محملِ دردم به دوشِ ناله بارم‌ کرده‌اند

پیش ازین نتْوان به برقِ منّت هستی ‌گداخت

یک نگاهِ واپسین نذرِ شرارم‌ کرده‌اند

من شررْ پرواز و عالم دامگاهِ نیستی

تا دهم عرضِ پرافشانی شکارم کرده‌اند

با کدامین ذرّه سنجم آبروی اعتبار؟

آنقدر هیچم که از خود شرمسارم کرده اند

بوی وصل ‌کیست بیدل‌ گلشن‌آرایِ امید؟

پای تا سر یأس بودم انتظارم کرده‌اند

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤