
بیدل دهلوی- غزل شماره 995
با این خرامِ ناز اگر آن مست میرود
رنگِ حنا به حیرتش از دست میرود
کسبِ کمال آینهدارِ فروتنیست
موجِ گهر ز شرمِ غنا پست میرود
خلق جنون تلاش همان بر امیدِ پوچ
هرچند سعی پیش نرفته ست میرود
آسودگی چو ریگِ روانم چه ممکن است؟
پای طلب گر آبله هم بست میرود
خواهی به سیرِ لاله و خواهی به گشت گل
با دامن تو هر که نپیوست میرود
اشکم به رنگِ سیل در این دشت عمرهاست
بیتابِ آن غبار که ننشست میرود
بیکار نیست دورِ خراباتِ زندگی
هر کس ز خویش تا نفسی هست می رود
تا کی به گفتگو شمری فرصتی که نیست
ای بینصیب ماهیات از شست میرود
بیدل دگر تظلّم حرمان کجا برم؟
من جرأتی ندارم و او مست میرود



