ورود / عضویت



اینقدر اشک به دیدارِ که حیرانْ گُل کرد - ادبستان شعر پارسی % %

اینقدر اشک به دیدارِ که حیرانْ گُل کرد

بیدل دهلوی- غزل شماره 989

اینقدر اشک به دیدارِ که حیرانْ گُل کرد

که هزار آینه‌ام بر سرِ مژگان ‌گل کرد

عالمی را ز دل خسته به شور آوردم

ناله‌ای داشتم آخر به نیستان گل کرد

نیست جز برگِ ‌گل آیینهٔ‌ کیفیّتِ رنگ

خون من خواهد از آن‌ گوشهٔ دامان‌ گل کرد

گر چنین می‌کندم طرزِ نگاهِ تو هلاک

سبزه خواهد ز مزارم همه مژگان ‌گل ‌کرد

ریشهٔ باغِ حیا غنچهْ بهار است امروز

زان تبسّم ‌که لبت ‌کاشت نمکدان ‌گل‌ کرد

نتَون داغِ تو پوشید به خاکسترِ ما

کچهٔ فاخته خواهد ز گریبان گل کرد

پرتوِ شمع فراهم نشود جز به فنا

رنگ جمعیّت‌ ما سخت پریشان‌ گل ‌کرد

حیرتم‌ گشت ‌که دیروز به صحرای عدم

خاک بودم، نفس از من به چه عنوان ‌گل‌ کرد؟

سعیِ اشکیم‌، دویدن چه خیال است اینجا؟

لغزشی بود ز ما آبله پایان ‌گل کرد

غیرِ وحشت‌، گلی از وضعِ سحر نتْوان چید

هر که بویی ز نفس یافت پرافشان ‌گل کرد

اوّل و آخرِ هر جلوه تماشا دارد

نقشِ پا گل‌ کن اگر آینه نتْوان گل کرد

بیدل از منّت دامانِ کسی تر نشدیم

شمع ما را نفسِ سوخته آسان‌ گل‌ کرد

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤