
بیدل دهلوی- غزل شماره 973
امروز ناقصان به کمالی رسیده اند
کز خودسری به حرفِ سلف خط کشیدهاند
انکار کاملان همه را نقلِ مجلس است
ناکس گمان برد که به معنی رسیدهاند
این امّت مسیلمه ز افسون یک دو لفظ
در عرصهٔ شکستِ نبوّت دویدهاند
از صنعتِ محاورۀ لولیانِ فارس
هندوستانیان به تمغّل خزیدهاند
سحر است روستایی و انگار شهریان
جولاه چند، رشته به گردون تنیدهاند
از حرفشان تری نتراود چه ممکن است
دونفطرتان سفال نو آبدیدهاند
بیحاصلی ز صحبتشان خاک میخورد
چون بید اگر بهم ز تواضع خمیدهاند
هرجا رسیدهاند به ترکیبِ اتّفاق
چون زخمهای کهنه نداوت چکیدهاند
هرگاه وارسی به عروجِ دماغشان
در زیر پا چو آبله بر خویش چیدهاند
پیرانِ این گروه به حکمِ وداعِ شرم
بیشبنمِ عرق، همه صبحِ دمیدهاند
پاسِ ادب مجو ز جوانان که یکقلم
از تحت و فوق چشم و دبرها دریده اند
گویا عففتراش و خموشان تپش تلاش
خرد و بزرگ یک سگ عقرب گزیدهاند
انصاف آب میخورد از چشمهسارِ فهم
خرکرهها کرند و سخن کم شنیدهاند
در خبثِ معنیی که تنزّه دلیلِ اوست
لب بازکردهاند به حدّی که ریدهاند
بیدل در این مکان ز ادب دم زدن خطاست
شرمی که لولیان همه تنبک خریدهاند



