
بیدل دهلوی- غزل شماره 927
آنکه از بویِ بهارش رنگِ امکان ریختند
گَرد راهش جوش زد آثار اعیان ریختند
شاهدِ بزمِ خیالش تا درَد طرْفِ نقاب
آرزوها ششجهت یک چشمِ حیران ریختند
تا دم کیفیّت مجنون او آمد به یاد
سینهچاکانِ ازل صبح از گریبان ریختند
آسمان زان چشمِ شهلا چشمکی اندیشه کرد
از کواکب در کنارش نرگسستان ریختند
حیرتی زد جوش از آن نقشِ قدم در طبعِ خاک
تا نظر واکرد بر فرقش گلستان ریختند
از هوایِ سایهٔ دستِ کرم در بار او
ابرها در جلوه آوردند و باران ریختند
طرفی از دامانْش افشاندند هستی زد نفس
وز خرامش یاد کردند آبِ حیوان ریختند
از حضورِ معنیاش بی پرده شد اسرار ذات
وز ظهورِ جسم او آیینهٔ جان ریختند
نام او بردند اسمای قِدَم آمد به عَرض
از لب او دم زدند آیات قرآن ریختند
از جمالش صورتِ علمِ ازل بستند نقش
وز کمالش معنیِ تحقیقِ انسان ریختند
غیر ذاتش نیست بیدل در خیالآباد صُنع
هرچه این بستند نقش و هر قدر آن ریختند



