ورود / عضویت



آن فتنه ‌که آفاقش شورِ من و ما باشد - ادبستان شعر پارسی % %

آن فتنه ‌که آفاقش شورِ من و ما باشد

بیدل دهلوی- غزل شماره 926

آن فتنه ‌که آفاقش شورِ من و ما باشد

دل نامِ بلایی هست یارب به‌ کجا باشد

باید به سراب اینجا از بحرْ تسلّی بود

نزدیک خود انگارید گر دورنما باشد

راحت‌ طلبی ما را چون‌ شمع به خاک افکند

این آرزوی نایاب شاید ته پا باشد

گویند: ندارد دهر جز گَرد عدم چیزی

آن جلوه که ناپیداست باید همه جا باشد

بی‌ پیرهن از یوسف بویی نتوان بردن

عریانی اگر باشد در زیر قبا باشد

زیر و بم جرأت نیست در سازِ حباب اینجا

غرقِ عرق شرمیم ما را چه صدا باشد؟

کم نیست کمالِ فقر از دامِ هوس رستن

بگذار که این پرواز در بال هما باشد

اندیشهٔ‌ خودبینی از وضع ادب دور است

آیینه نمی‌باشد آنجا که حیا باشد

با طبعِ رعونت‌کیش زنهار نخواهی ساخت

باید سرِ گردن خواه از دوش جدا باشد

اشکی ‌که دمید از شمع غیرت تهِ‌ پایش ریخت

کاش آب رخ ما هم خاک در ما باشد

تحقیق ندارد کار با شبهه‌ تراشیها

در آینهٔ خورشید تمثال خطا باشد

اجزای جهانِ کل کیفیّت‌ کل دارد

هر قطره که در دریاست باشد همه تا باشد

هرچند قبولت نیست بیدل ز طلب مگسل

بالقوهٔ حاجتها در دست دعا باشد

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤