
بیدل دهلوی- غزل شماره 923
آنروز که پیدایی ما را اثری بود
در آینهٔ ذرّه غبارِ نظری بود
نقشی ندمیدیم به صد رنگ تأمّل
نقّاش هوس خامهٔ موی کمری بود
گر عافیتی هست ازین بحر برون است
غوّاص ندانست که ساحل گهری بود
از جرأت پرواز به جایی نرسیدیم
جمعیّت بی بال و پری، بال و پری بود
تا شوق کشد محملِ فرصت، مژه بستم
در بارِ شرر شوخیِ برقِ نظری بود
نگذاشت فلک با تو مقابل دل ما را
فریاد که آیینه به دست دگری بود
روزی که گذشتی ز سرِ خاکِ شهیدان
هر گرد که در پای تو افتاد سری بود
آخِر ز خودم برد به راه تو نشستن
آسودگیِ شعله کمینِ سفری بود
دل کشتهٔ یکتایی حسن ست وگر که
در پیش تو آیینه شکستن هنری بود
بیدل به تمنّاکدهٔ عَرضِ هوسها
از دل دو جهان شور و ز ما گوش کری بود



