
بیدل دهلوی- غزل شماره 848
وهمِ هستی هیچکس را از تپیدن وانداشت
مُهرِ بال و پر همان جز بیضهٔ عنقا نداشت
عالمی زین بزمِ عبرت مفلس و مأیوس رفت
کس نشد آگه که چیزی داشت با خود یا نداشت
بیکسی زحمتْ پرستِ منّتِ احباب نیست
یاد ایّامی که کس یاد از غبارِ ما نداشت
هرچه پیش آمد همان رو بر قفا کردیم سیر
یک قلم دی داشتیم امروزِ ما فردا نداشت
دعویِ صاحبدلی از هرزه گویان باطل است
تا نفس بی ضبط میزد شیشهگر مینا نداشت
مشقِ همواری درین مکتب دلیلِ خامشی ست
تا درشتی داشت سنگِ سرمه جز غوغا نداشت
حرص هر سو ره برَد بر سیم و زر دارد نظر
زاهد از فردوس هم مطلوب جز دنیا نداشت
قانعان سیراب تسکین از زلالِ دیگرند
آبِ شیرینی که گوهر دارد از دریا نداشت
تا ز تمکین نگذرند آدابدانان وفا
شمعِ محفل در سر آتش داشت زیر پا نداشت
تا بیابانْ مرگِ نومیدی نباید زیستن
هر کجا رفتیم ما را بیکسی تنها نداشت
دوریام زان آستان دیوانه کرد امّا چه سود
آنقدر خاکی که افشانم به سر صحرا نداشت
چون نفس بیدل نفس ها در تردّد سوختم
گوشهٔ دل جایِ راحت بود امّا جا نداشت



