
بیدل دهلوی- غزل شماره 2464
تغافل دارد از اسباب امکان اقتدار من
جهانی را به چشم بسته می بیند کنار من
چو تصویر از طلسم رنگ ممکن نیست وارستن
ندانم از کجا گردید حیرانی دچار من؟
ز نقدم کیسۀ هستی سرِ مویی نمی بالد
خجالت می کشد از پیرهن جسم نزار من
نیم آیینه، امّا از حضورت عشرتی دارم
که بر میگردد از هر گردشی رنگ بهار من
دو عالم بسمل از هر قطره خونم می کند طوفان
نمی دانم که می آید به انداز شکار من
نگاه حسرتش آخر قیامت کرد در چشمم
ببرق ناله زد دود چراغ انتظار من
شهید حسرتم، افسردنم صورت نمی بندد
تپیدن می کشد خون از رگ سنگ مزار من
علاج زحمت هوش از جنون می بایدم جستن
به این آتش مگر از پا نشیند خار خار من
گهر داری صدف را از شکست ایمن نمی سازد
بضاعت ها دلست و دل نمی آید به کار من
چو اشکم خودفروشی بی عرق نگذاشت دردت را
نهان ها آب شد آخر ز شرم آشکار من
به رنگی ناتوانی محمل افسردنم بیدل
که گر از خود روم بر رنگ نتوان بست بار من



