
بیدل دهلوی- غزل شماره 836
نه همین سبزه از خطش تر گشت
قند هم زان دو لب مکرر گشت
فرصت جلوه مغتنم شمرید
خط چلیپاست چون ورق برگشت
تا عدم سیر هستی آن همه نیست
هر نفس میتوان سراسر گشت
نقطه از سیر خط نمایان شد
اشک ما تا چکید لاغر گشت
اوج عزّت فروتنی دارد
قطره پستی گزید گوهر گشت
ترک اخلاق مشق ادبار است
سرو کم سایه شد که بی بر گشت
وضع گستاخ بیش از این چه کند
او عرق کرد و چشم ما تر گشت
به غرور آنقدر بلند متاز
لغزش پا دمید چون سر گشت
گرنه شغل امل کشاکش داشت
ریش زاهد چرا دم خر گشت
ششجهت یک فسانهٔ غرض است
گوش ها زین جنون نوا کر گشت
سیر پرگار عبرت است اینجا
خواهدت پا و سر برابر گشت
گردش چشم یار در نظریم
باید آخر جهان دیگر گشت
بیخودی بی نوید وصلی نیست
قاصد اوست رنگ چون برگشت
خلقی از وهم محرمی بیدل
گرد خود گشت و حلقهٔ در گشت



