
بیدل دهلوی- غزل شماره 781
کار به نقش پا رساند جهد سر هواییت
شمع صفت به داغ برد آینه خودنماییت
دل به غبار وهم و وظن رفت ز شغل ما و من
آینه ها به باد داد زنگ نفس زداییت
فقر نداشت این قدر رنج خیال پا و سر
خانهٔ کفشدوز کرد فکر برهنه پاییت
آینه داری خیال شخص تو را مثال کرد
خاک چه ره به سر فشاند خاک به سر جداییت
هیأت چرخ دیدهای محرم احتیاج باش
کاسه بلند چیده است دستگه گداییت
از نفس هواپرست رنگ غنای دل شکست
بر سر آشیان فتاد آفت پرگشاییت
گر به فلک روی که نیست بند هوا گسیختن
همچو سحر گرفتهاند در قفس رهاییت
دامن خود به دست گیر شکر حقوق عجز کن
قاصد رمز مدعاست خجلت نارساییت
سجده فسون قدرت است پایهٔ همت بلند
ربط زمین و آسمان داده به هم دوتاییت
خشک و تر بهار رنگ سر به ره امید ماند
لیک به فرق گل فکند سایه کف حناییت
چشم تأمل حباب، تا کف و موج وا رسید
با همهام دچار کرد یک نگه آشناییت
بیدل اگر نه شرم عشق، لب گزد از جنون تو
تا به سپهر می رسد چاک سحر قباییت



