
بیدل دهلوی- غزل شماره 762
غزال امن که الفت خیال مبهم اوست
به هر کجا نفسی گرد میکند رم اوست
امل کجاست گر از فرصت آگهی باشد
قصور فطرت ما بیش فهمیِ کم اوست
حساب ملک بقا، با فنا نیاید راست
به عالمی که غبار تو نیست عالم اوست
ز فیض ظاهر امکان سراغ امن مخواه
که صبح عافیت خلق رفتهٔ دم اوست
درین بساط جنون شوکتان عریانی
شکستهاند کلاهی که آسمان خم اوست
غرور راست نیاید به قامت پیری
شکستگی ست نگینی که باب خاتم اوست
علاج کوری دل کن که در قلمرو رنگ
به هر کجا نظری هست جلوه توأم اوست
سراغ کعبۀ بیرنگیی دلم خون کرد
که در گداز دو عالم زلال زمزم اوست
مروّت آب شد از شرم چشم قربانی
که عید عشرت آفاق در محرّم اوست
کسی به صید نگاهت چه سحر پردازد؟
که عکس موج خط سرمه رشتهٔ رم اوست
به سینه عاشق بیدل جراحتی دارد
که یاد کاوش مژگان یار مرهم اوست



