
بیدل دهلوی- غزل شماره 75
بر قماش پوچ هستی تا به کی وسواسها
پنبهها خواهد دمید آخر ازین کرباسها
شیشهٔ ساعت خبر از ساز فرصت میدهد
خود سران غافل مباشید از صدای طاسها
عبرت آنجا کز مکافات عمل گیرد عیار
ناخنی دارند در جنگ درودن داسها
اهل دنیا را به نهضت گاه آزادی چه کار
در مزابل فارغند از بوی گل کناسها
عالمی بالیده است از دستگاه خودسری
نشتری میخواهد این جمعیت آماسها
تا بود ممکن به وضع خلق باید ساختن
آدمیت پیش نتوان برد با نسناسها
حیرت دیدار با دنیا و عقبا شد طرف
بوی امیدی گوارا کرد چندین یاسها
بینوایی چون به سامان جنون پوشیده نیست
صبح خندد بر گریبان چاکی افلاسها
شرم میدارد درشتی از ملایم طینتان
غالب افتاده ست بیدل سرب بر الماسها



